CHARAKTER

Pozytywne cechy charakteru
Pod słowem charakter rozumiemy całokształt psychicz­nych cech człowieka, które wyciskają piętno na jego działaniu i zachowaniu się. Innymi słowy: cele człowieka, sposób, w jaki on stara się je zrealizować, jego postępowanie wzglę­dem innych i jego stosunek do własnej pracy — określają cha­rakter tego człowieka. Kto wypracował sobie określone zasady wartościowania i wyobrażenia celu, musi także w praktyce dnia powszedniego odpowiednio kształtować swoje życie. Siłę charak­teru oceniamy nie na podstawie spontanicznych pomysłów, ale raczej na podstawie świadomych działań, na podstawie tego, czy wszystkie siły zostają użyte, skupione i skierowane ku urzeczy­wistnieniu wybranego celu i zasadniczych wartości. Miarą siły charakteru jest wysiłek, prowadzący do danego osiągnięcia. Cha­rakter objawia się we wszystkich świadomie zrealizowanych funkcjach.
Każdy człowiek ma obowiązek rozwijać i użytkować swoje siły. Charakter nie jest niczym danym, gotowym, lecz jest z a-daniem. Musimy poznać siebie samych krytycznie i rzetelnie, aby móc zwalczyć swoje błędy, przezwyciężyć słabości i roz­wijać uzdolnienia. Nie wolno nam więc zadowolić się powiedze­niem: „Taki już jestem i kwita". Raczej powinniśmy stale żądać od siebie: „Takim powinienem być". Nawet najdrobniejsza praca może o tym świadczyć.
Człowiek dzielny posiada wiele pozytywnych cech. Wymienimy tu tylko niektóre: aktywność i zdyscyplinowanie, wytrwałość i wytrzymałość, stałość i zdecydowanie, zrównowa­żenie i wola działania, wierność zasadom, odporność i zdolność koncentracji. Cechami charakteru szczególnie sprzyjającymi stu­diowaniu są: pracowitość, gotowość do przezwyciężania prze­szkód, punktualność i staranność. Jako ogólnie pozytywne cechy wymienimy jeszcze: dążenie do celu, miłość ojczyzny, łączenie interesów społecznych z interesami osobistymi, troska o człowie­ka, moralność pracy, odwaga, inicjatywa, optymizm, skromność i zaufanie do samego siebie.
Student jest pracownikiem umysłowym, który w wielu przy­padkach równocześnie pracuje ciężko jako robotnik czy technik; często zaś zajmuje odpowiedzialne, kierownicze stanowisko. Kto jasno widzi tę sytuację, ten wie, że studia zaoczne są trudnym zadaniem, wymagającym od człowieka pełnego zaangażowania.
Od studenta wymaga się szeregu cech charakteru, któ­re muszą być wykształcone, i to w stopniu nieprzeciętnym. Jego konstytucja psychiczna musi być jak najbardziej odporna na kryzysy. Jeżeli studia stanowią już dla psychicznie stabilnego człowieka duże obciążenie, wymagające koncentracji wszystkich sił, to człowiek psychicznie labilny *, z małą odpornością psy­chiczną raczej nie dorośnie do tych zadań, które go czekają w pracy zawodowej. Siła twórcza, optymizm, ale nie graniczą­cy z pięknoduchostwem, wiara w przyszłość, elastyczność, nie przeradzająca się jednak w niestałość -y- muszą zatriumfować nad wszystkimi przeszkodami; kto straci wiarę w siebie, ten kapitu­luje. Natury stabilne są odporne na zewnętrzne wpływy; wy­kazują one większą wytrzymałość niż natury labilne, u których często drobne powody prowadzą do zmiany zachowania się i którymi często rządzą wpływy zewnętrzne, czyniąc je chwiej­nymi. Dlatego też natury labilne często zawodzą. Aby przewi­dzieć poniekąd wyniki i zapobiec tym samym większej fluktua­cji, należy — zarówno w interesie wszystkich, jak i w interesie każdego poszczególnego studenta — zastosować przy doborze mierniki psychologiczne.
Na podstawie licznych obserwacji można stwierdzić, że wie­lu z tych, którzy osiągają nieprzeciętne wyniki, cechuje pilność, wytrwałość i stałość; pracują oni niezmordowanie, mimo duże­go obciążenia i trudności. Ludzie energiczni, posiadający tylko

przeciętne zdolności umysłowe, dokonują czasem więcej niż nie­stali i niewytrwali kandydaci na uczonych. Prawdziwy wzlot i żywe zainteresowanie celem prowadzą nieraz do nieoczekiwa­nych osiągnięć, ponieważ nęcący cel i umiłowanie sprawy mogą nawet słabszych tak zaktywizować, że osiągają bardzo znaczne sukcesy.
Mówi się czasem o ludziach „naładowanych energią". Tacy ludzie wyróżniają się w masie jako wzory, jako aktywiści.
Człowiek dążący do celu odsuwa na bok wszystkie rozbież­ne z tym celem wpływy i popędowe impulsy. Z pełnym zdecy­dowaniem, zdyscyplinowaniem i wytrwałością pracuje planowo, konsekwentnie, a tym samym ekonomicznie nad realizacją swe­go celu. Kto się rozprasza, tego praca w gruncie rzeczy nie pro­wadzi do celu. W powierzchownej krzątaninie marnuje się wie­le energii. Natomiast wraz z umiłowaniem sprawy i szczerym zainteresowaniem nią rosną osiągnięcia. Daje to radość z doko­nanego dzieła, która zachęca do dalszej pracy. Ku najwyższym osiągnięciom musi człowieka wieść jakiś ideał.
Chcemy jednak widzieć człowieka nie tylko takim, jakim być powinien, lecz także takim, jakim on rzeczywiście- jest. Ujawnia się przy tym godny uwagi fakt: wszystkie pozytywne cechy cha­rakteru użyte w niewłaściwym miejscu i w przesadny sposób mogą zmienić się w swoje przeciwieństwo. I tak na przykład: Zapał jest bardzo silnym czynnikiem napędowym; jeżeli jednak zbyt bardzo mu ulegniemy, może prowadzić do zaniku kryty­cyzmu i wydać nas na łup iluzjom i utopiom. Zbyt duża umysło­wa ruchliwość może prowadzić do rozdrobnienia wysiłków i osła­bić dążność do właściwego celu. Ambicja może przerodzić się w bezwzględność. Przesadna wielkoduszność czyni człowieka lek­komyślnym. Namiętność prowadzi łatwo do dogmatycznego zmą­cenia osądu i do ograniczoności. Zbyt wielka ostrożność jest tchórzostwem, zbyt mała — lekkomyślnością.
Jest więc rzeczą ważną, aby pielęgnować pozytywne cechy charakteru, rozwijać je we właściwym stopniu i chronić przed wynaturzeniem. Wiedza jest czymś bardzo ważnym i musimy ją zdobywać. Ale samo posiadanie wiedzy, to jeszcze za mało. Do­piero twórcza osobowość czyni ją żywą. Student — jako przyszły inżynier, lekarz czy nauczyciel — musi być oswojony z praktyką, a równocześnie musi być bardzo uparty w uczeniu się, musi też znać życie i być stale gotowym do walki z je­go przeciwnościami. Jest on zobowiązany wobec narodu, do którego należy i który umożliwia mu studia. „Bez zapału nie chcę i nie mogę żyć7' — mawiał dramaturg niemiecki Christian F. Hebbel.
Jest rzeczą samo przez się zrozumiałą, że każdy z nas chce sam zbierać owoce swojej pilności i osiągnąć osobisty sukces. Ale dzisiaj w centrum uwagi stawiamy nie — jak w dobie indywi­dualizmu — jednostkę, lecz zbiorowość, zespół, kolektyw. Sukces zbiorowy będzie jednak równocześnie naszym osobistym sukce­sem. Osiągnięcia umysłowe, które wypływają z umiejętności i poparte są motywami etycznymi, spotykają się z wysoką oce­ną. W postępowym społeczeństwie wartościuje się człowieka na podstawie jego rzeczywistych osiągnięć, według stopnia trud­ności, jakie pokonywał i według stopnia ważności jego pracy dla społeczeństwa. Warto odwiedzić też strony: sterntaler | figurki | hosting | Tummy Tub akcesoria do kąpieli | usługi pogrzebowe Wrocław | przedszkole językowe warszawa | albumy dla dzieci