UWAGA

Istota uwagi
Czy pochłonęła Was kiedyś książka do tego stopnia, że prze­stał dla Was istnieć świat otaczający? Czy jesteście w stanie śledzić wykład z taką uwagą, że nie docierają do Was żadne uboczne bodźce, że zapominacie o samych sobie? Jeżeli tak, to byliście rzeczywiście zainteresowani16. Wszystko, co nas urzeka i przemawia do nas, wszystko co akceptujemy wewnętrznie, po­rywa nas.
Dlaczego przy tym samym materiale przedmiotowym potra­fimy śledzić wykład jednego profesora z uwagą, podczas gdy przy wykładzie drugiego, mimo najlepszych chęci, to nam się nie udaje?
Uważamy przy dobrym nauczycielu, przy dobrej książce, przy urzekającym przedmiocie. Najlepiej, z największym sukcesem pracujemy wtedy, gdy jesteśmy duszą i ciałem przy tym, nad czym pracujemy. Jeżeli natomiast musimy wykonać narzuconą nam pracę, wynik jej jest znacznie gorszy. Powinniśmy jednak znaleźć w niej jakieś elementy interesujące, gdyż jak długo interesujemy się, tak długo uważamy. Naszą świadomość kieru­jemy na jakiś przedmiot i dzięki temu należy on do nas, widzi­my go jasno jako składnik naszego zadania. Wszystkie inne bodźce przeżywamy tylko bardzo niewyraźnie.
Człowiek uważny posiada zdolność skupienia się, a to stano­wi ważny warunek skutecznej pracy umysłowej. Uwaga jest podstawową funkcją twórczości umysłowej w ogóle. Nigdy nie dość wyjaśniania pracownikowi umysłowemu jej znaczenia. Jest ona nastawieniem woli, która zmusza go do tego, by nie pozwolił swoim wyobrażeniom, myślom i spostrze­żeniom iść tam, dokąd by chciały, lecz że reguluje je świadomie. Intensywnie pracujący zagłębia się w swojej pracy i celowo przeoczą wszystko to, co ma marginesowy charakter.
Uwaga wyłącza początkowo świadomie, później nieświado­mie wszystkie przeszkadzające wrażenia. Zwraca ona nasze myś­li w wyznaczonym przez nas kierunku i podtrzymuje to ukierun­kowanie. Daje to w efekcie uporządkowany przebieg myślenia i uczenia się.
Gdy uważamy, wówczas koncentrujemy się na pewnym okreś­lonym punkcie. Skupiamy się, zbieramy i wytężamy siły. Jeżeli natomiast pozostawimy nasze myśli i wyobrażenia ich własnemu

biegowi, wówczas wymkną się nam one i odwiodą nas od celu. Tego, kto nie umie zebrać swoich myśli, nazywamy roztargnio­nym. Komu brak niezbędnej woli do dokonania świadomego i decydującego czynu, ten pozwoli narzucić sobie myśli i obrazy zakłócające jego zamierzoną pracę.
Słowo „koncentrować się" oznacza: z wszystkich stron dążyć do centrum. Skoncentrowanie całej energii na jednym punkcie jest warunkiem sukcesu.
Czy to przy obserwacji, czy przy zastanawianiu się nad czy­jąś myślą, czy przy kontynuowaniu własnej myśli, czy przy czy­taniu lub słuchaniu — powinniśmy skierować naszą energię na sedno sprawy.
Mówi się o centrum i polu uwagi (zob. rys. 6). Ten przed­miot jest najjaśniejszy, który leży w centrum. Im bardziej zbli­ża się do brzegu zewnętrznego koła, tym bardziej staje się nie­wyraźnym. To co w danej chwili znajduje się w polu uwagi, mo­że po pewnym czasie przejść w centrum i na odwrót.

Jeżeli przy czytaniu i uczeniu się nie jesteśmy w pełni skon­centrowani, wówczas czytamy niekiedy tylko słowa nie ujmując treści i związków. Przy każdym takim odchyleniu powstają luki w tworzącym się układzie myśli. Jeżeli szybko odkryjemy braki, szkoda będzie nieduża i łatwo jest ją naprawić. Nie usunięte lu­ki mogą dać znać o sobie w późniejszym czasie. Praca bez kon­centracji jest nieekonomiczna.
Roztargnienie jest przeciwieństwem koncentracji. Du­że roztargnienie może stać się chorobą. Takim chorym brak siły do utrzymania świadomości na danym punkcie; są oni niezarad­ni życiowo. Warto odwiedzić też strony: presta | mmorpg po polsku | last minute Turcja | Kolorowanki do wydruku | przedszkole timmy time zestaw z figurką | bluzki damskie producent | foteliki samochodowe