UWAGA

Istota uwagi
Czy pochłonęła Was kiedyś książka do tego stopnia, że przestał dla Was istnieć świat otaczający? Czy jesteście w stanie śledzić wykład z taką uwagą, że nie docierają do Was żadne uboczne bodźce, że zapominacie o samych sobie? Jeżeli tak, to byliście rzeczywiście zainteresowani16. Wszystko, co nas urzeka i przemawia do nas, wszystko co akceptujemy wewnętrznie, porywa nas.
Dlaczego przy tym samym materiale przedmiotowym potrafimy śledzić wykład jednego profesora z uwagą, podczas gdy przy wykładzie drugiego, mimo najlepszych chęci, to nam się nie udaje?
Uważamy przy dobrym nauczycielu, przy dobrej książce, przy urzekającym przedmiocie. Najlepiej, z największym sukcesem pracujemy wtedy, gdy jesteśmy duszą i ciałem przy tym, nad czym pracujemy. Jeżeli natomiast musimy wykonać narzuconą nam pracę, wynik jej jest znacznie gorszy. Powinniśmy jednak znaleźć w niej jakieś elementy interesujące, gdyż jak długo interesujemy się, tak długo uważamy. Naszą świadomość kierujemy na jakiś przedmiot i dzięki temu należy on do nas, widzimy go jasno jako składnik naszego zadania. Wszystkie inne bodźce przeżywamy tylko bardzo niewyraźnie.
Człowiek uważny posiada zdolność skupienia się, a to stanowi ważny warunek skutecznej pracy umysłowej. Uwaga jest podstawową funkcją twórczości umysłowej w ogóle. Nigdy nie dość wyjaśniania pracownikowi umysłowemu jej znaczenia. Jest ona nastawieniem woli, która zmusza go do tego, by nie pozwolił swoim wyobrażeniom, myślom i spostrzeżeniom iść tam, dokąd by chciały, lecz że reguluje je świadomie. Intensywnie pracujący zagłębia się w swojej pracy i celowo przeoczą wszystko to, co ma marginesowy charakter.
Uwaga wyłącza początkowo świadomie, później nieświadomie wszystkie przeszkadzające wrażenia. Zwraca ona nasze myśli w wyznaczonym przez nas kierunku i podtrzymuje to ukierunkowanie. Daje to w efekcie uporządkowany przebieg myślenia i uczenia się.
Gdy uważamy, wówczas koncentrujemy się na pewnym określonym punkcie. Skupiamy się, zbieramy i wytężamy siły. Jeżeli natomiast pozostawimy nasze myśli i wyobrażenia ich własnemu
biegowi, wówczas wymkną się nam one i odwiodą nas od celu. Tego, kto nie umie zebrać swoich myśli, nazywamy roztargnionym. Komu brak niezbędnej woli do dokonania świadomego i decydującego czynu, ten pozwoli narzucić sobie myśli i obrazy zakłócające jego zamierzoną pracę.
Słowo „koncentrować się" oznacza: z wszystkich stron dążyć do centrum. Skoncentrowanie całej energii na jednym punkcie jest warunkiem sukcesu.
Czy to przy obserwacji, czy przy zastanawianiu się nad czyjąś myślą, czy przy kontynuowaniu własnej myśli, czy przy czytaniu lub słuchaniu — powinniśmy skierować naszą energię na sedno sprawy.
Mówi się o centrum i polu uwagi (zob. rys. 6). Ten przedmiot jest najjaśniejszy, który leży w centrum. Im bardziej zbliża się do brzegu zewnętrznego koła, tym bardziej staje się niewyraźnym. To co w danej chwili znajduje się w polu uwagi, może po pewnym czasie przejść w centrum i na odwrót.
Jeżeli przy czytaniu i uczeniu się nie jesteśmy w pełni skoncentrowani, wówczas czytamy niekiedy tylko słowa nie ujmując treści i związków. Przy każdym takim odchyleniu powstają luki w tworzącym się układzie myśli. Jeżeli szybko odkryjemy braki, szkoda będzie nieduża i łatwo jest ją naprawić. Nie usunięte luki mogą dać znać o sobie w późniejszym czasie. Praca bez koncentracji jest nieekonomiczna.
Roztargnienie jest przeciwieństwem koncentracji. Duże roztargnienie może stać się chorobą. Takim chorym brak siły do utrzymania świadomości na danym punkcie; są oni niezaradni życiowo.
Warto odwiedzić też strony:
presta |
mmorpg po polsku |
last minute Turcja |
Kolorowanki do wydruku | przedszkole
timmy time zestaw z figurką |
bluzki damskie producent |
foteliki samochodowe